1. Chronologia Dziejów Japonii

Nazwa okresu Przybliżone daty (N.E.)

• NARA - 710 – 793
• Heian - 794 – 1191
• Kamakura - 1192 - 1332
• Muromachi - 1333 – 1575

• namboku-cho - 1336 – 1392

• sengoku - 1467 – 1575
• Azuchi- Momoyama - 1576 – 1600
• Edo (Tokugawa) - 1601 – 1867
• Meiji - 1868 – 1911

W przeciwieństwie do tego, co próbują nam wmówić niektórzy autorzy Ju-Jutsu wcale nie było wynalazkiem jakiegoś „geniusza sztuk walki”. Jest to raczej wynik długiej ewolucji, przebiegającej w zmiennych warunkach histirycznych Japonii, wielu wojen jak również czasów pokoju.

Ju-Jutsu jest tworem wielu wspaniałych mistrzów, którzy swoje techniki modyfikowali pod wpływem licznych walk.

Pierwsze historyczne wzmianki o sztukach walki podobnych do Ju-Jutsu zamieszczone są w kronice- Nihongi – spisanej ok. 720 roku, jest tam opisana walka na dworze cesarskim pomiędzy Kuyehaya z Taimy a Nomi-no Sukune z ziem Jdzumo. Opis ten przedstawia walkę wręcz z urzyciem rzutów oraz uderzeń „atemi” w żywotne części ciała.

Pierwsza szkoła (ryuha) Ju-Jutsu powstała w pierwszej połowie XVI wieku , pomimo że pewne główne cechy wiązane z Ju-Jutsu istniały już dużo wcześniej. Samo słowo Ju-Jutsu weszło do popularnego użycia prawdopodobnie dopiero w siedemnastym stuleciu (ok. 1630 r.).

1. DEFINICJA JU-JUTSU

   Dosyć często słowo Ju-Jutsu tłumaczone jest jako „łagodna sztuka” , „sztuka łagodności” albo „sztuka giętkości” co wynika z prostej interpretacji znaków „ju” i „jutsu”. „Ju” , które można także odczytać jako „yawara” , oznacza właśnie miękkość, giętkość , łagodność albo elastyczność. „Jutsu” - zaś to sztuka lub technika , lecz także umiejętność . Te określenia powstały dopiero we współczesnych czasach szczególnie na zachodzie, gdzie preferowano samoobronę na bazie Ju-Jutsu a nie prawdziwą sztukę wojenną. Poprawne tłumaczenie sztuki walki Ju-Jutsu brzmi: „Jest to metoda walki wręcz, bez broni lub z użyciem małego oręża, stosowana w ataku i obronie, w starciu z jednym albo kilkoma uzbrojonymi lub nieuzbeojonymi przeciwnikami. Ta definicja zawiera w sobie dwa ważne elementy – po pierwsze : adept ju-jutsu może być uzbrojony (każdy wojownik bushi w dawnych czasach nosił broń), a wzmianka o małej broni znaczy raczej moment , gdy adept ju-jutsu nie może użyć broni podstawowej – czyli włóczni lub miecza. Po drugie: wbrew powszechnemu mniemaniu ju-jutsu nigdy nie było sztuką tylko „ defensywną” . Obrona oraz atak to podstawowe czynniki sztuk wojennych także Ju-Jutsu.

2. JU-JUTSU – INNE NAZWY TEJ SAMEJ SZTUKI

   Przez stulecia ju-jutsu i podobny system walki (oparte na tych samych zasadach i założeniach lub określone innym słowem) znane były pod różnymi nazwami. Decydowały o tym pewne różnice stylistyczne w taktyce walki poszczególnych szkół, odmienna filozofia – i oczywiście to, że samo słowo ju-jutsu powstało dopiero na początku XVII wieku.

   Do najczęściej spotykanych nazw , które pomimo drobnych różnic można zaliczyć do Ju-Jutsu należały : - Kumiuchi wraz z odmianami

   - Kogusoku , koshi-no mawari

   - ju-jutsu , yawara

   - wajutsu

   - forite

   - aikijujutsu , aiki-no jutsu, aikijutsu

   - hade , hakuda , kenpo , shubaku

   - goho , koppo

   - kowami

   - taijutsu

   - judo

   Wszystkie w/wym. szkoły stosowały pełny zakres technik walki, choć oczywiście w zależności od upodobań mistrza, jedne z nich częściej inne rzadziej. Ich dobór jest tak wyjątkowy ,że można z niego wyczytać prapoczątki szkoły oraz jego główne założenia.

   W uproszczeniu takie szkoły jak :

   1. kumiuchi, gawra, jujutsu, taijutsu, koshi-no, mawari i kogusoku największy nacisk kładły na chwyty , rzuty, dźwignie i duszenia.

   2. torite i habaku – techniki obezwładniania (krępowanie unieruchamianie przeciwnika)

   3. kenpo, kappo, hade, hakuda, shubaku – preferowały kopnięcia , pchnięcia, uderzenia.

3. CHARAKTERYSTYKA TECHNIK JU-JUTSU

   Dawny wojownik Bushi musiał posiadać pełne wyszkolenie niezbędne do prowadzenia walki ,do głównych umiejętności samuraja należała: Ba-jutsu - jazda konna

   Kyu-jutsu – posługiwanie się łukiem

   Ken-jutsu – szermierka

   So-jutsu - walka włócznią

   Naginata-jutsu – walka naginatą

   Bo-jutsu - walka długim kijem

   Jo-jutsu - walka krótkim kijem

   Ju-Jutsu - walka wręcz

   Jak już wspomniano wcześniej tradycyjne Ju-Jutsu nie było sztuką przeznaczoną wyłącznie do obrony. Dawne szkoły używały pełnego zakresu technik możliwych do wykorzystania w każdej sytuacji. Techniki obejmowały : Kumi - chwyty, nage – rzuty, ukemi – pady, osae – trzymania, kansetsuwaza – dźwignie, shimewaza – duszenia, kyusho lub tsubo – ataki,na witalne punkty ciała, atemi – kopnięcia (keri), pchnięcia (tsuki), uderzenia (uchi).

   MAŁA BROŃ UŻYWANA W JU-JUTSU

   W różnych szkołach Ju-Jutsu używano różnych broni. Jej wybór zależał przede wszystkim od tego, w którym momencie powstała szkoła. Najczęściej używano mieczy i noży o różnej długości oraz kija i małej ukrytej broni : tanto – nóż , wakizashi – krótki miecz, bo – kij ok. 182 cm , hanbo – pół kij ok. 90 cm, tanbo – krótka pałka śr.ok. 2,5 cm dł. ok. 30 cm , tessen – wachlarz o stalowych żebrach, kakute – pierścień na palec z ostrzami od wewnątrz , tekken – kastet , shuriken – małe ostrza do rzucania.

   Pierwotne szkoły Ju-Jutsu rzadko były odrębnymi szkołami walki. Zwyczajowo były to szkoły mieszane, w których uczono wszelkich umiejętności potrzebnych na polu walki. Dopiero w późniejszych bardziej spokojnych czasach okresu Edo (Tokugawa) prawdziwe szkoły wojenne zaczęły się rozpadać .

   Postępujący upadek klasy samurajów spowodował, że mistrzowie Ju-Jutsu zaczęli nauczać swojej sztuki również osoby spoza kasty wojowników.

   Ju-Jutsu przejęło formę samoobrony również dla kobiet. Sztuki walki popadały w niełaskę.

   Ponowny rozkwit Ju-Jutsu rozpoczął się dopiero końcem dziewiętnastego wieku oraz w dwudziestym wieku. W tym czasie przedostał się za sprawą marynarzy, dyplomatów, dziennikarzy i łowców przygód do USA oraz Europy.

Do dnia dzisiejszego pozostało bardzo mało tradycyjnych szkół (przeważnie w Japonii).

Szkoły zachodnie są przeważnie szkołami mieszanymi.